ในที่สุด...ก็มีตอนใหม่จนได้...ไม่อยากจะเชื่อเลย จะ 3 เดือนอยู่แล้ว กร๊ากกกกกกกกกก

ใครจำไม่ได้ ย้อนกลับไปอ่านตั้งแต่บทนำใหม่ก็ได้นะจ๊ะไม่ว่ากัน 5555+

อ๊ากกกก! ว้ากกก! ฮึ่ย! โว้ย!

เอ่อ...ไม่บอกดีกว่าว่าข้างบนนั่นเสียงใคร เพราะสภาพของเธอในขณะนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนักด้วยว่าเธอกำลังกลิ้งตัวไปมาบนเตียงอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้สองมือกุมหัวอย่างเสียสติ สองเท้าก็เตะที่นอนเสียงดังสนั่นจนผู้เขียนเองยังเกรงว่าเตียงอันแสนบอบบางนั้นจะมิอาจทนทานได้

แหม...กะอีแค่โดนหอมแก้ม ไม่เห็นจะสึกหรอตรงไหนนี่ แพรวบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความพึงพอใจอยู่ในทีพลางยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ในขณะนี้เธอกำลังนั่งกินขนมไปพลางอ่านหนังสือการ์ตูนของต้นน้ำไปพลางอย่างสบายอกสบายใจ ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ยากทีเดียวสำหรับแพรวผู้ซึ่งตามปกติแล้วเธอจะนิยมหนังสือเรียนมากกว่าสิ่งอื่นใด

ทั้งสองคนกลับมาที่บ้านของต้นน้ำด้วยกันในตอนเย็นหลังเลิกเรียน ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ใต้ต้นไม้แล้ว ต้นน้ำก็ไม่ได้เห็นนิกข์ในอาณาเขตโรงเรียนอีกเลย ดังนั้นหลังจากเลิกเรียนแล้วเธอจึงลากเอาเพื่อนสนิทของเธอกลับมาที่บ้าน หลังจากนั้นจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง(เพราะถ้าเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนยังอยู่ที่โรงเรียน มีหวังภาพลักษณ์ของเธอต้องป่นปี้จากการอาละวาดเป็นแน่แท้) ก่อนจะร้องตะโกนอย่างเสียสติแบบที่เห็นนั่นแหละ

แค่หอมแก้มงั้นเหรอ!! มันแค่ตรงไหนกัน! นั่นมันครั้งแรกของฉันเลยนะ! ต้นน้ำหยุดกลิ้งตัวแล้วหันมาตะโกนใส่เพื่อนสาวแทน

แพรวยกมือขึ้นแคะหูอย่างรำคาญใจก่อนจะเอ่ย ก็แค่โดนผู้หญิงหอมแก้ม ไม่เห็นจะเป็นไรนี่

แกก็พูดได้สิ เพราะแกไม่ได้เป็นคนโดนนี่หว่า... ต้นน้ำพูดก่อนจะลงมานั่งข้างๆ แพรว แล้วใช้สองมือบีบกันดังกรอบแกรบ คอยดูนะ ถ้าพรุ่งนี้เจอตัวอีกทีล่ะก็...

ถ้าเจอแล้วแกจะทำอะไรเขาเรอะ

ฉันก็จะ $#@&% แล้วก็ %$!&# จนมัน $%#@% เลยคอยดู๊! ต้นน้ำพูดอย่างมีอารมณ์ด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นสุดๆพลางชกหมอนข้างราวกับว่ามันคือนิกข์กลับชาติมาเกิด

เนื่องจากบางคำพูดในประโยคข้างบนไม่เหมาะแก่เยาวชนและสตรีมีครรภ์ ดังนั้นผู้เขียนจึงขอเซ็นเซอร์เอาไว้ ณ ที่นี้

จะพูดอะไรก็พูดไปเหอะ แต่แกก็ทำอะไรเขาจริงๆ ไม่ได้หรอก แพรวพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก

จริงอย่างที่ว่า ต่อให้ต้นน้ำจะอยากฆ่านิกข์ให้ตายคามือขนาดไหนก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วด้วยความที่กลัวภาพลักษณ์สาวสวยแสนเพอร์เฟ็คจะเสียหาย ต้นน้ำคงไม่อาจทำอะไรได้อยู่ดี ยิ่งนิกข์นั้นรู้แกวของต้นน้ำแล้วแบบนี้ คนที่มีดีแค่กำลังแต่สติปัญญาและความฉลาดเฉลียวเท่าหางอึ่งอย่างต้นน้ำ จะไปมีปัญญาทำอะไรคนเจ้าเล่ห์แสนกล มารยาร้อยแปดพันเก้าเล่มเกวียนแบบนิกข์ได้

แต่ถ้าเขารู้ว่าตัวจริงแกเป็นแบบนี้ เขาก็คงเลิกยุ่งกะแกแล้วล่ะมั้ง

ใครบอกล่ะ ต้นน้ำหันขวับมาหาแพรวทันที ยัยนั่นยิ้มยียวนใส่ฉัน แล้วยังทิ้งท้ายก่อนไปอีกว่ารู้วิธีรับมือกับฉันแล้ว!

จริงเหรอ? แพรวร้องเสียงสูงด้วยความแปลกใจ ก่อนวางหนังสือการ์ตูนในมือลง แล้วหันมามองหน้าเพื่อนของเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิด แต่เพียงครู่เดียวก็กลับยิ้มเล็กน้อยพลางยักไหล่ ก่อนจะเอ่ยออกมา น่าสนใจดีนะ

พูดจบแพรวก็หันไปหยิบหนังสือการ์ตูนขึ้นมาอ่านต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แกพูดเมื่อกี้หมายความว่าไง ต้นน้ำจับไหล่แพรวเขย่าเรียกความสนใจมันน่าสนใจตรงไหนกันห๊า! นี่! หันมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนนะ

แต่ทว่าแพรวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดใดๆ ของต้นน้ำอีกเลย เธอได้แต่ยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางอ่านการ์ตูนต่อไปราวกับว่าต้นน้ำเป็นอากาศธาตุเสียอย่างนั้น

*

เมื่อวานแกหายหัวไปไหนมาน่ะ รู้มั้ยว่าฉันวุ่นวายแค่ไหน มายด์บ่นเป็นหมีกินผึ้งทันทีที่เห็นหน้านิกข์โผล่เข้ามาในห้องก่อนเวลาเริ่มเรียนคาบแรกอย่างฉิวเฉียด

แหมๆๆ ก็อยู่แถวนี้แหละน่า นิกข์ตอบแบบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะแล้วจึงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์

ฉันต้องคอยหัวหมุนตอบคำถามคนที่มาถามเรื่องแกให้วุ่นเลย แล้วยังพวกน้องๆ พี่ๆ แฟนคลับของแกอีก จนฉันแทบจะอยากลาป่วยกลับบ้านเลยนะ มายด์ยังคงพร่ำบ่นต่อไป

เอาน่าๆ นิกข์พูดพลางตบบ่าเพื่อนสนิทเบาๆ สนุกดีออกนี่ ว่าแต่...แกบอกพวกนั้นไปว่ายังไงล่ะ

ก็บอกไปตามความจริงนั่นแหละว่าแกกับต้นน้ำไม่ได้เป็นอะไรกัน มายด์หยุดเว้นช่วงนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ แต่เรื่องเมื่อวานที่แกบอกว่าชอบต้นน้ำนั่นก็เป็นความจริงเหมือนกัน

บอกไปแบบนั้นก็วุ่นวายตายสิเนี่ย นิกข์พูดพลางยิ้มอย่างนึกสนุก

ก็เออสิ! มายด์กระแทกเสียงตอบ พอฉันบอกเรื่องนั้นเสร็จ ประมาณแปดสิบเปอร์เซนต์ร้องกรี๊ดออกมาทันที อีกสิบเปอร์เซ็นต์ถึงกับเป็นลม ส่วนที่เหลือฉันคิดว่าคงอึ้งพูดไม่ออกจนตัวแข็งเหมือนหินเลยล่ะ

นิกข์กระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะ เพื่อหันหน้ามาคุยกับเพื่อนของเธอได้โดยไม่ให้คนอื่นเห็นสีหน้าท่าทางของทั้งสองคน แล้วจึงก้มตัวลงต่ำถามเสียงเบาแล้วพวกนั้นไปยุ่งอะไรกับต้นน้ำรึเปล่า

ตอนแรกฉันก็กลัวว่าจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน มายด์กระซิบตอบ แต่รู้สึกว่าทุกคนก็ยังเกรงใจต้นน้ำอยู่ แกก็รู้ว่าต้นน้ำก็ดังไม่ใช่ย่อย แล้วมาดก็คุณหนูบอบบางเรียบร้อยแบบนั้น ไม่มีใครกล้าไปแตะต้องอะไรหรอก

บอบบาง....งั้นเรอะ....เหอๆๆ

ฉันก็กะแล้วว่าคงเป็นแบบนั้นแหละ นิกข์ยืดตัวขึ้นทำท่าสบายๆ ตามเดิม แต่ยังคงนั่งอยู่บนโต๊ะนั้น

แล้วแกจะทำไงต่อไป จะเลิกเรื่องที่พนันกับฉันก็ได้นะ ฉันขี้เกียจวุ่นวายไปมากกว่านี้ มายด์เสนอความเห็น ดูท่าทางว่าเธอจะมองเห็นความยุ่งยากอันแสนจะน่าปวดหัวที่จะตามมาแล้ว

ไม่หรอก จะเลิกทำไมกัน กำลังสนุกอยู่เชียว นิกข์พูดพลางหัวเราะสบายๆ

ว่าแต่...แกรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ มั่งมั้ยวะ มายด์บ่นขึ้นมา หรือว่าฉันจะเป็นไข้ก็ไม่รู้ แต่ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา มายด์พูดพลางเอาหลังมือแตะหน้าผากตัวเองด้วยสีหน้างงๆ

แกไม่ได้เป็นไข้หรอก นิกข์พูดเรียบๆ พลางเหลียวไปมองด้านหลัง แค่โดนรังสีอำมหิตเท่านั้นเอง

หา? แกว่าอะไรนะ? มายด์ถามขึ้นเพราะไม่ทันได้ฟังดี

เปล่า ไม่มีอะไรหรอก อย่าไปสนใจเลย นิกข์พูดง่ายๆ ก่อนจะกระโดลงมานั่งบนเก้าอี้ตามเดิม แต่ไม่ลืมส่งยิ้มยียวนไปให้คนที่นั่งอยู่หน้าห้องที่กำลังจ้องมองมาทางนี้อยู่

ใช่แล้ว ต้นน้ำกำลังส่งสายตาอาฆาตแค้นพร้อมกับรังสีอำมหิตแบบเต็มขั้นมาที่นิกข์นั่นเอง จนพลอยทำให้มายด์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ได้รับผลกระทบไปด้วย

แต่ทว่า นิกข์ยังคงนั่งยิ้มอย่างสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังส่งจูบให้ต้นน้ำคนสวยของเราอีกต่างหาก ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทำให้ต้นน้ำอยากออกไปหักคอหมีด้วยมือเปล่าเพื่อระบายอารมณ์มากแค่ไหน แต่แน่นอนว่าเธอทำเช่นนั้นไม่ได้ จึงได้แต่สะบัดหน้าเชิดๆ กลับไปและไม่หันกลับมามองอีกเลย

เอาล่ะๆ นักเรียนทุกคน อาจารย์ประจำชั้นก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับตบมือเรียกความสนใจ นั่งที่กันได้แล้ว

ทุกคนในห้องกลับไปนั่งประจำที่ของตนเอง แต่เสียงพูดคุยยังคงดังให้ได้ยินอยู่เล็กน้อยประปราย

อ๊ะ! นิกข์นิธิ วันนี้เธอเข้าเรียนแต่เช้าได้ด้วยเหรอ น่าแปลกจริง อาจารย์ศรีสมร ผู้ซึ่งเป็นทั้งอาจารย์ประจำชั้นมัธยมปีที่สี่ห้องหนึ่งนี้ และยังเป็นอาจารย์สอนวิชาภาษาไทยอีกด้วยเอ่ยขึ้น ท่านเป็นหญิงวัยสี่สิบต้นๆ ที่หน้าตาท่าทางเหมือนครูสอนภาษาไทยในอุดมคติเปี๊ยบ

ถึงแม้ว่าหน้าตาท่าทางของท่านจะดูน่าเกรงขามขนาดนี้ แต่เด็กนักเรียนทุกคนก็รู้ดีว่าความจริงแล้วท่านเป็นคนใจดีมาก แถมยังเป็นเพื่อนสนิทกับคุณแม่ของนิกข์มาตั้งแต่ครั้งยังเรียนชั้นประถมศึกษา ดังนั้นจึงเป็นที่รู้กันว่าประโยคข้างบนนั่นท่านไม่ได้ไม่พอใจอะไรนิกข์หรอก เพราะพฤติกรรมแบบนี้ของนิกข์เป็นที่เคยชินกันเสียแล้ว

ค่า! นิกข์ตอบรับเสียงดังอย่างแข็งขัน นานๆ ทีก็อยากเห็นหน้าอาจารย์บ้างน่ะค่ะ

เอาเถอะๆ มาก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องฝากเพื่อนไปบอก อาจารยศรีสมรเอ่ยขึ้น วันนี้ครูว่าจะมาพูดเรื่องส่งตัวแทนไปแข่งขันตอบปัญหาวิชาการพอดี เธออยู่ก็ดีแล้ว เดี๋ยวตอนพักเที่ยงไปพบครูที่ห้องพักอาจารย์หน่อยนะ เพราะเธอต้องเป็นตัวแทนไปแข่งขันเหมือนเดิม

ค่า! นิกข์รับคำแข็งขันอีกครั้ง กิจกรรมแบบนี้ถือเป็นหน้าที่ประจำของเธอที่ต้องทำ ถือเสียว่าแลกกับการที่บรรดาอาจารย์ปล่อยให้เธอทำผิดระเบียบมากมายหลายข้อยาวเป็นหางว่าวนั่นแหละ

แต่คราวนี้ต้องส่งตัวแทนไปแข่งเป็นคู่นะ เพราะฉะนั้นพวกครูก็เลือกเอาไว้แล้วว่าจะให้ใครไป ดังนั้นนะ...แพรวพิลาศพรรณราย อาจารย์ศรีสมรหันมาเรียกอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดของห้อง

หนูขอความกรุณาอาจารย์หลายครั้งแล้วนะคะว่าอย่าเรียกชื่อเต็มของหนูเลยค่ะ เด็กสาวผู้ถูกเรียกเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเซ็งปนอายสุดๆใช่แล้ว เธอคือสาวหน้าหมวยเพื่อนสนิทนางเอก(?)ของเรานั่นเอง

แหม...ชื่อเพราะออกนะ พ่อแม่อุตส่าห์ตั้งมาให้แบบนี้ ไม่เรียกก็น่าเสียดายแย่ อาจารย์ศรีสมรพูดพลางส่งยิ้มอย่างใจดีมาให้ เอาล่ะ พักเที่ยงเธอก็มาหาครูด้วยนะจ๊ะแพรวพิลาศพรรณราย

แพรวได้แต่ตอบรับอย่างเซ็งๆ ด้วยยิ้มแสนจะฝืดเฝื่อนเต็มทนแต่ต้นน้ำที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับแอบหันไปปิดปากหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียวจนแพรวต้องแอบหยิกแขนเข้าให้

โอ๊ย! ต้นน้ำร้องเบาๆ พลางเอามือลูบแขนป้อยๆ

นี่คือความลับอย่างหนึ่งที่แพรวไม่ค่อยอยากจะเปิดเผยให้ใครรู้สักเท่าไร แน่นอนว่าเพื่อนๆ ในห้องต้องรู้เพราะมันจำเป็น แต่ก็ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อเต็มของแพรวให้เธอได้ยินหรอก ด้วยมาดเด็กเรียนแสนเอาจริงเอาจังขนาดนี้ก็ทำให้เพื่อนๆ ต่างพากันเกรงขามอยู่ไม่น้อย แต่กับคนอื่นที่ไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อจริงของเธอแล้วล่ะก็ เธอจะไม่มีวันให้รู้อย่างเด็ดขาด

อาจารย์คนอื่นก็ไม่เคยเรียกชื่อเต็มของเธอ ด้วยเหตุผลหลักก็คือมันยาวเกินไปนั่นแหละ จะมีก็เพียงอาจารย์ศรีสมรที่ยังคงเรียกอยู่ทุกครั้ง และไม่ว่าแพรวจะขอร้องอย่างไรก็ไม่เป็นผล...เฮ้อ...

ความฝันลับๆ ของแพรวอย่างหนึ่งก็คือ เมื่อไรสามารถเปลี่ยนชื่อตัวเองได้ล่ะก็ เธอจะรีบไปจัดการทันทีเชียว

*

ไปกันได้รึยังล่ะ? แพรวเอ่ยขึ้นเมื่อยืนมาหยุดอยู่ตรงหน้านิกข์ ผู้ซึ่งกำลังพูดคุยกับมายด์เพื่อนสนิทของเธออย่างเพลิดเพลิน.ในโรงอาหาร

จะรีบไปไหนล่ะแหม...เพิ่งกินข้าวเสร็จตะกี้นี้เอง นิกข์บอกพลางทำหน้าตาน่าสงสารที่ใครๆ ก็รู้ว่าแกล้งทำ

ก็ถ้าฉันไม่มาลากเธอไปด้วยกันล่ะก็ ไม่รู้เดี๋ยวชาติไหนเธอจะโผล่ไปห้องพักครูน่ะสิ แพรวตอบพลางกอดอก เผลอๆ อาจแว่บหายไปเลย แล้วฉันก็ต้องไปนั่งคอยเก้อซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่ชอบ เข้าใจมั้ย

เธอนี่ดุจริงนะ มายด์ที่นั่งอยู่ด้วยเอ่ยขึ้น หัดยิ้มบ้างก็ได้น่า ทำหน้าตาซีเรียสอะไรอยู่ได้ทั้งวัน

เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันก็อย่าพูดดีกว่า แพรวหันขวับไปพูดกับมายด์เสียงเข้ม สายตาดุดันนั่นทำให้มายด์ถึงกับห่อตัวด้วยความเกรงกลัว

คนๆ นี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแม่มากกว่าเพื่อนนะเนี่ย....มายด์แอบคิดเงียบๆ คนเดียว

เอาล่ะ ไปก็ไป นิกข์พูดพร้อมกับยืนขึ้น เดินนำไปเลยจ้ะคนสวย นิกข์ยังไม่วายล้อเล่นได้กระทั่งคนแบบแพรว ช่างไม่เกรงกลัวอะไรดีจริงๆ

ไม่ เธอนั่นแหละเดินนำ แพรวแย้งขึ้นทันที ถ้าให้เธอเดินตาม ฉันหันไปอีกทีอาจหายหัวไปเมื่อไหร่ใครจะไปรู้

โอ๊ะ...ยัยนี่ฉลาดไม่ใช่เล่นเลยแฮะ นึกว่าจะเก่งแต่เรื่องเรียนอย่างเดียว รู้สึกจะมองข้ามคนๆ นี้ไม่ได้ซะแล้วสิ...นิกข์ครุ่นคิด

ทั้งสองคนเดินไปด้วยกันเงียบๆ ตามทางเดินไปสู่ห้องพักครู เวลานี้เป็นช่วงที่นักเรียนส่วนใหญ่ยังคงรวมตัวอยู่ที่โรงอาหาร ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีใครเดินสวนไปมาบริเวณทางเดินเท่าไร

ระหว่างนั้นเอง จู่ๆ แพรวก็เอ่ยขึ้น

เธอชอบต้นน้ำจริงๆ เหรอ?

หา? นิกข์อุทานออกมาอย่างแปลกใจ อยู่ๆ ถามทำไมน่ะ

มันแปลกตรงไหนกันที่ฉันอยากรู้เรื่องของคนที่มาแอบหอมแก้มเพื่อนฉันน่ะ แพรวบอกเสียงเรียบ

จริงด้วยสินะ นิกข์พูดพลางยกสองมือขึ้นประสานกันไว้ที่ด้านหลังศีรษะอย่างสบายๆ แสดงว่าเธอคงเป็นห่วงเพื่อนเธอน่าดูล่ะสิ

เหอๆๆ แพรวเอ่ยเสียงเย็น ยัยนั่นไม่มีอะไรต้องให้เป็นห่วงมากนักหรอก เธอเองก็รู้แล้วนี่ว่าจริงๆ มันเป็นคนแบบไหน

ฮ่า ฮ่า ฮ่า! นิกข์หัวเราะเสียงดัง นั่นสินะ จะว่าไปแล้วก็ผิดคาดจริงๆ

เห็นแบบนั้นแล้วไม่รู้สึกเลิกชอบในทันทีหรอกรึ? แพรวถามต่อ

เราชอบอะไรที่ท้าท้ายน่ะ นิกข์ตอบ เห็นเป็นแบบนั้นแล้วยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แพรวพูดก่อนจะหยุดฝีเท้าลง จนทำให้นิกข์ต้องหยุดตามแล้วหันหน้ามาคุยกันแบบเป็นเรื่องเป็นราวก็ไม่ใช่ว่าฉันจะปล่อยให้ใครมาทำเป็นเล่นๆ กับเพื่อนฉันได้หรอกนะ

ใครบอกว่าเล่นล่ะ ฉันเอาจริงนะ นิกข์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

ใครจะไปเชื่อ อยู่มาสามสี่ปีไม่เคยคุยกันสักแอะ อยู่ดีๆ จะมานึกชอบได้ยังไงกัน แพรวโต้บ้าง

ฉันชอบต้นน้ำมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่กล้าไปยุ่งด้วยเท่านั้นแหละ นิกข์ตอบ ตามปกติคติของฉันคือไม่ยุ่งกับเพื่อนชั้นเดียวกัน

แล้วทำไมคราวนี้ถึงเปลี่ยนใจล่ะ แพรวถามพลางขมวดคิ้ว

ก็...เอ่อ... นิกข์อึกอักเล็กน้อย แต่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว คิดว่าคงถึงเวลาเสียทีน่ะ

เวลาอะไรมิทราบ? แพรวถามเสียงเข้มขึ้น

เวลาที่ฉันจะจริงจังกับใครสักคนไง เพราะฉะนั้นฉันจึงเลือกคนที่ฉันแอบชอบมานานอย่างต้นน้ำไงล่ะ

แหม...ตอบได้ดูดีอีกแล้วนะจ๊ะนิกข์เอ๋ย เรื่องแบบนี้ล่ะไม่มีใครเกิน

งั้นเหรอ? แพรวเอ่ยขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะออกเดินอีกครั้ง

ยิ้มแบบนั้นหมายความว่าไงน่ะ? นิกข์ถามขึ้นแล้วจึงรีบมาเดินข้างๆ

เธอไม่มีวันจีบไอ้ต้นสำเร็จหรอก แพรวพูดด้วยน้ำเสียงอย่างเป็นต่อกว่า เพราะไอ้ต้นยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่เธอไม่รู้ และไม่มีทางจะรู้

ไม่ลองจะรู้ได้ไงว่าไม่สำเร็จ นิกข์พูดขึ้นบ้าง ฉันก็มีวิธีการของฉันอยู่น่า

เหรอ? แพรวเอ่ยเสียงสูง แต่ฉันว่าวิธีของฉันดีกว่า

หมายความว่าไงน่ะ? คราวนี้นิกข์เป็นฝ่ายหยุดเท้าก่อน พลางมองตามหลังแพรวอย่างงงๆ

แพรวหยุดลงบ้าง ก่อนจะหันกลับมาหาแล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเหมือนกับคนที่กำลังสนุกกับอะไรบางอย่างอย่างเต็มที่ทีเดียว ซึ่งเป็นสีหน้าแบบที่นิกข์ไม่เคยเห็นมาก่อน

ฉันจะช่วยเธอจีบไอ้ต้นมันเอง

พูดจบแพรวก็หันกลับเดินไปข้างหน้าต่อ ทิ้งให้นิกข์เกาหัวแกรกๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจ ก่อนที่นิกข์จะรีบวิ่งตามไปให้ทันอีกครั้ง